Παρίσι. Η πόλη του φωτός. Αλλά στις ημέρες μας, το φως δεν είναι από την Γαλλική διανόηση, δεν το ανάβουν οι ζωγράφοι, οι μουσικοί, οι ποιητές, οι δάσκαλοι. Το ανάβουν οι λαθροεισβολείς κυρίως μουσουλμάνοι. Και δεν «καίνε σαν καύσιμο» την σκέψη, την δημιουργία, την μελέτη ή την τέχνη τους. Καίνε κυριολεκτικά, την σκέψη την δημιουργία, την μελέτη και την τέχνη των Γάλλων.
Καίνε το Γαλλικό κράτος, την Γαλλική παράδοση, την Γαλλική τέχνη, την Γαλλική κοινωνία. Το Παρίσι έχει πολλές φορές γνωρίσει εξεγέρσεις. Όπως και πολέμους. Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα, μάλλον δεν συγκρίνεται ούτε καν με την εποχή της Τρομοκρατίας, στην Γαλλική επανάσταση.
Οι δράστες αυτών των απαράδεκτων ενεργειών δεν είναι άγνωστοι. Το Γαλλικό κράτος τους έχει «διασώσει» στις θάλασσες. Τους έχει υποδεχτεί κι ας παραβίαζαν τα σύνορα, κι ας έβγαιναν από κρυφές αποθήκες μέσα σε νταλίκες. Το Γαλλικό κράτος τους τάισε, τους έντυσε, δέχτηκε τα ψέματά τους, ότι δήθεν κινδύνευαν στις χώρες τους. Τους έδωσε επιδόματα. Τους έβαλε στα σχολεία. Τους στέγασε σε σπίτια. Και εκείνοι;
Η λευκότητα διαγράφεται, η υπερηφάνεια απαγορεύεται, η ιστορία ξαναγράφεται
Το λευκό δέρμα είναι τώρα πιά ένας θάλαμος εξομολόγησης …..ή υπό προϋποθέσεις μπορεί να γίνει και μια ανακριτική αίθουσα ! Στέκει λερό, γδαρμένο από άθεους γραφειοκράτες «ιερείς» με ενδυμασίες των μέσων ενημέρωσης, που προωθούν την «συλλογική» μετάνοια ως αρετή και την αφήγηση ως ναρκωτικό. Μια ήπειρος που κάποτε έστελνε γαλέρες εξερευνητών σε άγνωστους ωκεανούς, τώρα πνίγεται σε θρηνητικές ιστορίες που μεταδίδονται κάθε βράδυ ανάμεσα … σε διαφημίσεις εσωρούχων και σαμπουάν. Το κρανίο ενός λευκού αγρότη σπάει κάτω από το χτύπημα μιας ματσέτας στο Λιμπόπο και οι ειδησειογράφοι ανοιγοκλείνουν αργά τα μάτια τους, ενώ επιτηδευμένα κοιτάζουν αλλού ! Μια μητέρα πυροβολείται μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου της στο Ελεύθερο Κράτος, ενώ το μωρό της ουρλιάζει στα Αφρικάανς (τα Ολλανδικά της νότιας Αφρικής) …. και ο αντινατιβιστικός- προοδευτικός τύπος τυπώνει ένα ακόμη κήρυγμα για την «ανταποδοτική δικαιοσύνη της μαύρης γης» και τις «επιμένουσες πληγές του Απαρτχάϊντ». Οι αριθμοί στοιβάζονται σαν κρανία σε οστεοφυλάκια, που μόνον οι αιρετικοί παρατηρούν. Τους λένε: Η Νότια Αφρική θεραπεύεται από το παρελθόν της !
Εκεί όπου η υλιστική αυτοκρατορία συναντά την άβυσσο.
Από την αρχή του μηνός ένα στοιχείο είναι απόλυτα ξεκάθαρο : Δεν πρέπει ποτέ να αναζητά κανείς κάτι λογικά κατανοητό στις πυρετώδεις και αλλόφρονες δηλώσεις που εκπέμπει αυτή τη στιγμή ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Γιατί όλες του οι δηλώσεις μοιάζουν λιγότερο με την ομιλία ενός πολιτικού και περισσότερο με τις ημι-συνεκτικές και συγχυτικές επικλήσεις κάποιου ανθρώπου που έχει μείνει για πολύ ώρα στην άκρη ενός ασαφώς διαγραφόμενου ορίζοντα, όπου το ίδιο το νόημα αραιώνεται και ξεπέφτει σε μια χλωμή, φωσφορίζουσα ομίχλη. Με μιά ξέφρενη αλαζονική φλυαρία απηύθυνε τις προσκλήσεις – εκκλήσεις του σε έναν κύκλο εθνών, εκλιπαρώντας τα να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να ……ανοίξουν διά της βίας τον Πορθμό (τα Στενά) του Ορμούζ, αυτό το στενό γεωγραφικό μόρφωμα [στο στενότερο σημείο τους, τα στενά έχουν πλάτος 29 ναυτικά μίλια (54 χιλιόμετρα)], γνωστό από την αρχαιότητα, του οποίου η σημασία πάλλεται σαν ένα αφανές κινητήριο νεύρο κάτω από το ορατό δέρμα του εμπορίου και της δυτικο – αμερικανικής αυτοκρατορίας. Αξίζει να σημειωθεί πως από το 2019, το ένα τρίτο του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου και σχεδόν το 25% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου περνάει από τα στενά, καθιστώντας τα πράγματι μιαν εξαιρετικά σημαντική στρατηγική τοποθεσία για το διεθνές εμπόριο.