Ὑπὸ τοῦ Dr. Tomislav Sunic
Εκεί όπου η υλιστική αυτοκρατορία συναντά την άβυσσο.
Από την αρχή του μηνός ένα στοιχείο είναι απόλυτα ξεκάθαρο : Δεν πρέπει ποτέ να αναζητά κανείς κάτι λογικά κατανοητό στις πυρετώδεις και αλλόφρονες δηλώσεις που εκπέμπει αυτή τη στιγμή ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Γιατί όλες του οι δηλώσεις μοιάζουν λιγότερο με την ομιλία ενός πολιτικού και περισσότερο με τις ημι-συνεκτικές και συγχυτικές επικλήσεις κάποιου ανθρώπου που έχει μείνει για πολύ ώρα στην άκρη ενός ασαφώς διαγραφόμενου ορίζοντα, όπου το ίδιο το νόημα αραιώνεται και ξεπέφτει σε μια χλωμή, φωσφορίζουσα ομίχλη. Με μιά ξέφρενη αλαζονική φλυαρία απηύθυνε τις προσκλήσεις – εκκλήσεις του σε έναν κύκλο εθνών, εκλιπαρώντας τα να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να ……ανοίξουν διά της βίας τον Πορθμό (τα Στενά) του Ορμούζ, αυτό το στενό γεωγραφικό μόρφωμα [στο στενότερο σημείο τους, τα στενά έχουν πλάτος 29 ναυτικά μίλια (54 χιλιόμετρα)], γνωστό από την αρχαιότητα, του οποίου η σημασία πάλλεται σαν ένα αφανές κινητήριο νεύρο κάτω από το ορατό δέρμα του εμπορίου και της δυτικο – αμερικανικής αυτοκρατορίας. Αξίζει να σημειωθεί πως από το 2019, το ένα τρίτο του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου και σχεδόν το 25% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου περνάει από τα στενά, καθιστώντας τα πράγματι μιαν εξαιρετικά σημαντική στρατηγική τοποθεσία για το διεθνές εμπόριο.
Επρόκειτο για έναν παρανοϊκό βομβαρδισμό που πραγματοποιήθηκε κατ’ εντολήν ενός παράφρονα εγκληματία, του πρωθυπουργού τη Μ. Βρετανίας, Ουίστον Τσώρτσιλ. Οι νεκροί του τυφλού τριπλού βομβαρδισμού υπερέβησαν τις 300.000. Ακόμη και σήμερα κάνεις δεν μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια τον αριθμό των αμάχων θυμάτων του εγκληματικού εκείνου βομβαρδισμού. 
Ποια σχέση μπορεί να έχει ο μεγάλος αρχιερέας της εξαπατήσεως, αρχετυπικός Ιουδαίος τσαρλατάνος Σίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund Freud) με το σύγχρονο εργαλείο αισχρής woke προπαγάνδας και πλύσεως εγκεφάλου Netflix; Προφανώς συνδέονται μέσω της καταστροφικής διαβρώσεως που έχουν επιφέρει στον δυτικό πολιτισμό. Αλλά η συσχέτιση δεν περιορίζεται εκεί, είναι πολύ πιο άμεση καθώς υφίσταται συγγένεια εξ αίματος! Ένας εκ των δύο συνιδρυτών του Netflix, ο Marc Bernays Randolph, είναι ανιψιός του διαβόητου Edward Bernays, ο οποίος με την σειρά του ήταν ανιψιός του Freud. Ο «Αυστρο-αμερικανός», σύμφωνα με την Wikipedia, Edward Bernays, τουτέστιν Εβραίος, θεωρείται ως ο «πατέρας των δημοσίων σχέσεων» και είναι διάσημος, μεταξύ άλλων, για τον ρόλο του στην άνοδο του φεμινιστικού κινήματος μέσω της προπαγανδιστικής διαφημίσεως του καπνίσματος ως συμβόλου της γυναικείας χειραφετήσεως. 
Ο MacDonald [7] μιλάει εκτενώς για την ανώτερη Εβραϊκή νοημοσύνη στην θεωρία του περί Εβραϊκής ομαδικής εξελικτικής στρατηγικής. Μέσῳ της ευγονικής (π.χ. οι πολυμαθείς Ραβίνοι έκαναν πολλά παιδιά ενώ οι πολυμαθείς Χριστιανοί ιερείς κανένα) [8] οι Εβραίοι παγίωσαν ένα πλεονέκτημα όσον αφορά τον ΔΝ. Ο MacDonald παραθέτει ένα μέσο όρο ΔΝ 117 των Ασκεναζίμ Εβραίων, με ένα λεκτικό ΔΝ να κυμαίνεται στο 125 και με τον ΔΝ εφαρμογών (performance IQ) να κυμαίνεται κοντά στο μέσο όρο. Άλλοι ψυχολόγοι έχουν πει ότι οι Εβραίοι σημειώνουν πολύ χαμηλότερα σκορ στην οπτικοχωρική αντίληψη, ειδικά εν σχέσει προς αυτά των Σκανδιναβών Νορδικών. [9] Όλως περιέργως, υπάρχουν λίγες έρευνες ΔΝ που εστιάζουν στην διαφορά μέσου όρου ΔΝ μεταξύ Εβραίων και Εθνικών (μή Εβραίων).
Είναι γεγονός ότι σε κάθε εποχή ανεξαρτήτως, η εκάστοτε καθεστηκυία τάξις χρησιμοποιεί το δικό της αφήγημα της ιστορίας προκειμένου να επιτείνει, να δικαιολογήσει και να διατηρήσει την επικυριαρχία της. Δεν είναι, συνεπώς, καθόλου τυχαίο, ότι σε κάθε ιστορία, όπως αυτή μαθαίνεται και διδάσκεται, οι κυρίαρχοι και οι διαμορφωτές της τρεχούσης τάξεως πραγμάτων αποτελούν τους ήρωες και τους σωτήρες, ενώ οι ηττημένοι είναι πάντα ο «κακός» της ιστορίας, ο «δράκος» του παραμυθιού. Είναι γνωστή η φράση του Βολταίρου, ότι «αν θέλεις να μάθεις ποιοί κυριαρχούν, δες ποιους δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις». Ωστόσο σε αυτό θα μπορούσε να προστεθεί ως συμπλήρωμα η σκέψη ότι αυτοί για τους οποίους μπορείς να πεις τα πάντα χωρίς επιπτώσεις, και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα να επιβραβευθείς κιόλας, είναι αυτοί τους οποίους η καθεστηκυία τάξις αντιλαμβάνεται ως αντίπαλον δέος και, κατά συνέπειαν, ως στόχο.